U bent hier

Verborgen dromen

Verkiezingskoorts

In het leven van eens mens kan het nuttig zijn om af en toe plaats te maken voor een experiment. Ik heb het niet over het soort waarbij glazen buisjes gevuld met vloeistof van twijfelachtige afkomst op elk ogenblik de onderzoeker in kwestie een onvergetelijk moment kunnen bezorgen, maar eerder over plannen die al jaren liggen borrelen in de donkere kant van het brein. Ideeën die op je 'te-doen-voor-ik-het-tijdelijke-voor-het-eeuwige-wissel'-lijstje staan en niet altijd even realistisch maar daarom niet minder belangrijk zijn. Meedoen is namelijk belangrijker dan winnen.

Aanvaller van de kerkers! *

Inspiratie voor zo'n plannen zijn meer dan eens afkomstig uit ervaringen met het 'dat kan ik beter'-gevoel. Een gevoel dat na verloop van tijd een eigen leven begint te lijden. Gedachten die samen met het ouder worden steeds rijper worden tot ze klaar zijn om geplukt te worden. Het plotse besef dat je niet alles moet stuk rationaliseren zodat er nooit een juist moment kan zijn, maar ook soms gewoon de sprong in het ijle mag maken.

Zoals zo vaak wil hij, net zoals velen van zijn collega's, het gevolg aanpakken zonder te kijken naar de oorzaak, nochthans de kern van een goed bestuur.

Zo kwam ondergetekende een tijdje terug tot de onoverkomelijke conclusie dat ik niet alleen graag (on)zinnige dingen uitkraam, maar die ook graag op papier zet. Niet veel later was dungeonraiders.be geboren en probeer ik een tweetal keer per maand de gaten in de digitale snelweg te vullen met mijn hersenspinsels. Dat deze daarbij soms een glimlach op het gezicht van de toevallige lezer doen ontstaan, is mooi meegenomen, maar van ondergeschikt belang. Meedoen is namelijk belangrijker dan winnen.

Blijf jezelf

In tegenstelling tot wat er ons vaak op het hart wordt gedrukt, moet niet alles beter, sneller en sterker. We zijn nu eenmaal allemaal maar gewone mensen. Zelfs onze premier zal al wel eens gewapperd hebben met de lakens na een enorme gasontsnapping van natuurlijke origine. Niemand is beter dan een ander, we zijn allemaal gelijk. Zolang we ons houden aan een aantal regels die het gezond verstand en de maatschappij ons oplegt en we er ons van bewust zijn dat het genot dat gepaard gaat met de tocht primeert op het behalen van de finish, is geen enkele doelstelling te gek.

Meedoen is namelijk belangrijker dan winnen.

Die Zwitsers

De uiteindelijk uitvoering van zo'n sluimerend idee, komt er niet zelden bij een volgende trigger waarbij één van de basisemoties zwaar op de proef wordt gesteld. Gelukkig kunnen we hiervoor steeds weer rekenen op onze politici die heden ten dage vooral gespecialiseerd zijn in het al dan niet bewust negeren van de stem van het volk. Het laatste voorbeeld hiervan is er één van een recidivist die op zijn laatste foto wat weg heeft van Keizer Palpatine. Wat mijnheer Verhofstadt klaarblijkelijk weigert te onderkennen, is het eigen falen enerzijds en de ontwikkelfase van de homo sapiens anderzijds als oorzaak van het Zwitsers 'Nein/Non/No'.
Zoals zo vaak wil hij, net zoals velen van zijn collega's, het gevolg aanpakken zonder te kijken naar de oorzaak, nochthans de kern van een goed bestuur.

Dat kan ik dus beter!

Al een tiental jaar herhaal ik het bij elke mogelijke verkiezing en omdat kritiek geven zonder alternatief te bieden zoveel makkelijker is: ik stel me kandidaat! Niet omdat ik het beter zou kunnen - de kans lijkt me zelfs klein - wel omdat ik me bij geen enkele partij thuis voel. Noem me gerust een Vlaamsche, sociale, liberale, groene democraat.

De uitgestippelde route om in dit land op een kieslijst te komen, gaat als volgt:

Om je kandatuur als lijst te officialiseren, ben je genoodzaakt een voordracht te overhandigen aan de voorzitter van het hoofdbureau van de kieskring. Deze voordracht moet door vijfhonderd kiezers gesteund worden. Op het eerste zicht geen onoverkomelijk aantal, ware het niet dat elke handtekening moet gepaard gaan met een gemeentezegel. Het is namelijk de gemeente die moet controleren of u in aanmerking komt om zo'n voordracht te ondertekenen of, anders gezegd, om na te kijken of u echt wel geniet van het Belgische stemrecht.

Deze keer is dus het menens. Als u mijn naam op het stembiljet ziet staat, wil dit dus zeggen dat vijfhonderd Vlamingen gek genoeg waren om mij zo'n formulier te bezorgen. Het alternatief zijn handtekeningen van drie aftredende leden van de Kamer. Daar medewerking van de liberale familie niet vanzelfsprekend lijkt - het zou nochthans een hele eer moeten zijn voor éénieder die hier vermeld wordt - en de rangen in het politieke wereldje nogal snel gesloten worden, schat ik die kans niet al te hoog in.

Niet zo klassiek

Ik hoor u nu denken: 'Maar Zielvlieg, ge hebt zelfs nog geen programma.'. Daarin heeft u gelijk. Buiten een aantal kleinere punten, zal dat er ook niet zijn. Een éénmanspartij heeft dat, naar mijn bescheiden mening, niet nodig. Er zijn wel krijtlijnen, vaste uitgangspunten die steeds weer zullen terugkomen. Een kort lijstje:

  • respect voor het menselijk zijn;
  • een verschuiving van de macht weg van het puur economische, zonder het belang van dit aspect uit het oog te verliezen;
  • minder móeten, maar meer mógen.

Vorige schrijfsels zoals daar zijn Onze politici zijn het moe! en Luisteren naar de overheid geven u alvast een idee. Het is meteen een dankbaar onderwerp voor een volgend brouwsel.

Gelooft u in mijn slaagkansen? Kan ik drie doorwinterde politici overtuigen dit project voor te dragen? Of zijn er voldoende goede zielen op deze planeet die mij op 24 mei een plaatsje, althans op papier, tussen onze zelfverklaarde elite gunnen?

Het maakt uiteindelijk allemaal niet zo veel uit. Meedoen is namelijk belangrijker dan winnen. Al ben ik wel benieuwd...

* dungeonraiders dus