U bent hier

Stof tot nadenken

Dialoog als basis

De vluchtelingencrisis beheerst al weken het nieuws. Iedere al dan niet zelfverklaarde VIP spuit maar al te graag zijn of haar mening. Vooral dan over hoe de gedachtegang van anderen fout zijn. Het gaat vaak zelfs niet meer over de oertegenstelling links tegen rechts - extreem rechts is zelfs opvallend stil - maar steeds meer over het neersabelen van de ideeën van een politieke tegenstander. Dat die tegenstander een coalitiegenoot is, doet daarbij niet ter zake. De grond van waarheid die er zonder enige twijfel aan beide zijden te vinden is, zou in elke gezonde maatschappij lijden tot op z'n minst wederzijds begrip dat als basis voor een volwassen discussie kan dienen.

Driewerf helaas: de huidige generatie politici, of wat daarvoor moet doorgaan, zijn verworden tot oppervlakkige poppetjes in een overgemediatiseerd circus en de media zelf ontbeert het aan elke vorm van zelfkritiek. Geen diepgaande gesprekken met inhoud meer, maar korte en aangenaam verpakte hapjes die hun consumenten alleen maar hoeven door te slikken. Vernieuwing als codewoord zonder de pluspunten uit het verleden te koesteren. Kiesvee dat geen tijd meer heeft om effectief na te denken over de woorden van hun vertegenwoordigers op het hoogste niveau, ook al omdat er in hun bewoordingen niet zo veel is om over na te denken, en dus meedrijft op een wolk van uitersten.

Laten we politieke vluchtelingen even buiten beschouwing - over mensen die oorlogsgebied ontvluchten, bestaat er een redelijke consensus - dan komen automatisch bij de zogenaamde gelukzoekers. Dat mensen hun huidige omgeving verlaten om hun 'geluk' ergens anders te zoeken, zegt veel. Weinigen onder ons zouden zomaar hun hele hebben en houden opgeven om met een gammel bootje richting beloofde land te trekken. Vooraleer een mens die stap neemt, moet er een serieuze grens overwonnen worden. Niet dat we ons dat echt kunnen voorstellen, maar het stemt tot nadenken.

Natuurlijk is niet iedere asielzoeker er eentje die via de moeilijke weg hier terecht is gekomen. Natuurlijk wil dit alles niet zeggen dat we in ons landje - en bij uitbreiding in Europa - zomaar iedereen kunnen opvangen en de wereldproblemen oplossen. De enige échte oplossing van het probleem vormt meteen de meest onmogelijke opgave: de landen van herkomst aanpassen aan onze moderne tijd en internationaal recht, zonder daarbij aan hun eigenheid te komen. Hoewel dit voorlopig op zeer vele plaatsen onhaalbaar lijkt, kunnen net de mensen die hier terecht komen een solide basis vormen voor een trage, maar zekere omwenteling. Daar ligt onze verantwoordelijkheid.

Zelf hebben we een aantal ideeën hoe we het probleem op lange termijn opgelost krijgen, al zouden we het beter ballonnetjes noemen. Maak onderwijs - met een zware focus op de landstalen en het Engels - en gezondheidszorg volledig 'gratis' (zonder te vergeten dat de belastingbetalers hiervoor werken). Zorg voor onderdak voor iedereen, wat niet per se gelijk staat met 'geef iedereen een woning'. De allochtone gemeenschap vormt in grote delen van Antwerpen en Brussel de meerderheid, iets dat toch echt niet de bedoeling kan zijn. Biedt dus vooral kansen en wijs mensen niet alleen op hun rechten, maar ook op hun plichten. Geef ze perspectief door verantwoordelijkheid. Dat we hiervoor ook onze arbeidsmarkt en bij uitbreiding ons heel economisch bestel moeten hervormen, maakt de oefening alleen maar interessanter. Zoals gezegd, ballonnetjes.

Biedt dus vooral kansen en wijs mensen niet alleen op hun rechten, maar ook op hun plichten. Geef ze perspectief door verantwoordelijkheid.

En dus staan we voor verscheurende keuzes. Keuzes die zelfs onze elite doen huiveren en zorgen voor een klimaat van algemeen onrust en wantrouw. Het zijn nochtans de verkozen des volks die gekozen hebben de massa te leiden. Het is hun taak, samen met de media, een eerlijk en volledig beeld te schetsen van de situatie. Een beeld dat zorgt voor begrip. Zodat er dialoog ontstaat. Zodat er, met veel ups en downs, kan gewerkt worden aan een oplossing op lange termijn.