U bent hier

Luisteren naar de overheid

Een open brief aan de heer Pantelis

Geachte heer Pantelis

Naar aanleiding van het forum dat u aangeboden werd door de mensen van De Standaard, wens ik u een repliek te bieden die u hopelijk doet nadenken over de inzichten die u daar tentoon spreidde.

Financiële crisis

Met zeer veel aandacht las ik vandaag uw mening over de mogelijke aanpak van de financiële crisis die, zoals u terecht opmerkt, ons land en bij uitbreiding de hele Europese unie reeds geruime tijd in haar greep houdt.
Naast het dan wel voorspelde, maar voor elke weldenkende mens onbegrijpelijke fluctueren van de markten, met daarbij als uitschieter de huidige opleving, probeert u ons er van te overtuigen dat een éénmalige heffing op spaartegoeden wel eens de oplossing zou kunnen om uit de huidige malaise te raken. Immers zijn we, nog steeds volgens uw onvolprezen mening, deels zelf verantwoordelijke voor de putten die vadertje (of moedertje) staat diende te maken bij het oplossen van de bankencrisis enkele jaren terug.

Dient het gezegd dat het, ondanks dat een éénmalige heffing uiteraard een mogelijke oplossing is, op zijn minst nogal kort door de bocht is om te stellen dat wij, de belastingbetalende burger, medeverantwoordelijk zijn voor het op poten stellen van het grootste piramidespel ooit? Kan u ons trouwens garanderen dat we binnen 20 jaar niet terug staan waar we nu terecht gekomen zijn? Bent u, net zoals uw collega-beursexperts, nog steeds blind voor de groeiende ergernis tegenover de financiële elite die vanuit hun ivoren toren de wereld naar hun hand proberen te zetten, zonder daarover enige verantwoording af te moeten leggen? Hebben we met z'n allen, zeker in dit apenland, nog niet voldoende afgedragen door middel van belastingen allerhande, ook al omdat wij ons géén fiscale constructies kunnen veroorloven?

Oplossingen

Blijkbaar bent u, samen met de beleidsmakers en andere zogezegde deskundigen, niet in de mogelijkheid te denken op lange termijn, rekening houdend met de échte situatie op het terrein. Om deze groep ter dienste te zijn, geef ik u dan ook graag een opsomming van mogelijke oplossingen:

  • snijden in prestige- en andere onnodige uitgaven;
  • beperken van de geschifte verloning van topmensen, wiens beslissingen de echte basis vormen van deze op zijn minst gevoelsmatige recessie;
  • het herzien van onze sociale zekerheid, gericht op noden (huisvesting, voedsel, onderwijs, werk) zonder geld te pompen in een bodemloze put;
  • het herdenken van ons economisch bestel waarbij winst noodzakelijk blijft, winstmaximalisatie wordt geschrapt en transparantie het codewoord wordt, zodat we dit effectief nooit meer moeten meemaken;
  • kaderend in het voorgaande punt: het hertekenen van de Europese Unie naar een louter economisch geheel waarbij er voor iedereen dezelfde regels met bijhorende bestraffing gelden, maar elke ander domein toebehoort aan de staat, zonder Europese bemoeienis, zodat er een gezond in plaats van verplicht en dus onbestaand gevoel van verbintenis kan groeien. Op deze manier is de mogelijke toetreding van bijvoorbeeld Turkije op termijn wél bespreekbaar, in tegenstelling tot de huidige situatie;
  • het beperken van de macht van multinationals door de echte beslissingen terug aan de politieke wereld te geven, met dien verstande dat er...
  • ...duidelijke regels voor politici dienen ingevoerd te worden, met als voorbeeld dat een bepaald niveau van verkozene van het volk, tot twee jaar na het neerleggen van zijn of haar functie, door welke reden ook, geen mandaat, zelfs niet zonder vergoeding, mag uitvoeren binnen een bedrijf met meer dan 200 werknemers. Spreekwoorden zijn uit de mode, maar zelfs de meest taalonkundige begrijpt "Wiens brood men eet diens woord men spreekt" en zal beseffen dat dit meer dan ooit van toepassing is.

Voorwaarden

U hoeft het zeker niet eens te zijn met alle bovenstaande voorstellen. Het zal u hopelijk wel dagen dat zelfs een onbeduidend persoon als mezelve wél bij machte is de echte problematiek te zien, zonder blind te zijn voor de nodige inspanningen die we allemaal zullen moeten leveren. Laat het daarbij dus ook duidelijk zijn dat men gerust in mijn portefeuille mag graaien, zelfs met een éénmalige heffing, maar dan wel als u rekening blijkt te willen houden met een aantal voorwaarden:

  • Ontneem de echte schuldigen in dit hele verhaal de macht de geschiedenis zich te doen herhalen;
  • Verban functies zoals de uwe uit de wereld;
  • Geef de macht terug aan het volk en zijn verkozenen;
  • Laat de geest van de wet primeren op de letter zodat het gezond boerenverstand terug zegeviert.

Het is tijd

Voor elke groep in de samenleving is er wel een belangengroep: mensen die te allen tijde de belangen verdedigen van een kleine minderheid die zich op één of andere manier een al dan niet onmisbare schakel in onze gemeenschap vindt. U, meneer Pantelis, bezondigt zich hier, net als zovele anderen van deze vertegenwoordigers, aan de eerste regel van het mens-zijn: het is het geheel dat telt, de goede wisselwerking tussen alle individu's, niet het kleine schakeltje dat u zo dierbaar is. Het moment dat u en alle andere verantwoordelijken dit snappen, ligt de weg naar verdere evolutie open. Voorlopig maak ik me echter geen illusies.

PS. Een paar dagen na het schrijven van dit artikel, verscheen er, wederom op de website van de Standaard, waarschijnlijk het best mogelijke bewijs dat er iets grondig mis is met de denkwijze over grote(re) bedrijven: Deloitte: ‘Raak niet aan fiscale uitzondering voor multinationals’. Iedereen gelijk voor de Wet?