U bent hier

Kritische geesten

Gisteren werd ik opgebeld door een lieftallige jongedame van een interimkantoor. Of ik nog interesse had in een voltijdse, administratieve betrekking. Aangezien mijn huidige job stilaan ten einde loopt, had ik er wel oren naar. Een paar minuten later hadden we dan ook een afspraak voor een gesprek.

Nine to five

Iedereen is op zoek naar de job van z'n leven. Tot dan doen we het met iets waarmee we kunnen leven. In mijn geval zijn de voorwaarden even eenvoudig als complex: de twee prinsesjes, in de week dat ze bij de papa zijn, zoveel mogelijk zien. Dat wil zeggen: 's morgen ze op school afzetten. Geen opvang dus, of toch tot een minimun beperkt. Kwestie dat voldoende nachtrust een niet te onderschatten impact heeft op de gemoedstoestand van de gemiddelde mens. En 's avonds, hou u vast, niet té laat thuis. Concreet wil dit zeggen: glijdende uren en niet te ver qua afstand. Nine to five dus. of dit nu door middel van een contract van 90% is of het resultaat van een andere regeling, alles is bespreekbaar. Alles, behalve de prinsesjes. In ieder geval tot ze oud genoeg zijn om zelf hun boontjes te doppen.

Aangezien het bedrijf in kwestie geen afwijkingen toestaat - ze werken van acht tot vijf en stoppen vrijdag sneller - was de kous meteen af. De lieftallige jongedame, ik schat een jaar of 24, veranderde plots van toon en vroeg me 'zonder cru te willen zijn, hoe ik dan ooit dacht een job te vinden'. Tanden bijten was het gevolg. De vraag ook helemaal naast de kwestie. Niet alleen omdat het haar job is het juiste bedrijf voor de juiste persoon te vinden en omgekeerd.

Work, work...

Hoewel we al grote stappen hebben gezet om het gezinsleven, of dit nu traditioneel is of niet, een beetje te normaliseren, blijkbaar is bij velen de frang nog steeds niet gevallen. Let wel: ik veroordeel niemand, velen kunnen niet anders dan hun oogappels 's morgens in alle vroegte afzetten om ze 's avonds pas laat op te halen. Het gaat om het indoctrineren van deze situatie. Het absoluut vanzelfsprekend vinden dat een job voorgaat op kinderen. Zeker, we moeten met z'n allen werken. Dikwijls, waar het vroeger slechts om één van de twee ouders ging, werken nu beide ouders om zich toch enige vorm van luxe te kunnen veroorloven en de nodige kansen te kunnen voorzien aan het nagslacht. Om nog te zwijgen over éénoudergezinnen. Het lijkt vanzelfsprekend dat dit een andere attitude vereist van zowel werkgever als werknemer. Waar haalbaar zouden er ruimere mogelijkheden tot invulling van een functie kunnen voorzien worden.

Iedereen doet wat hij of zij wil. Het staat elk van ons vrij zelf de weg te kiezen die we opgaan en hoe we onze kinderen willen opvoeden. Baby's worden nog steeds kinderen en de kinderen nog steeds pubers. Je hoeft je dromen niet op te bergen omdat er kinderen zijn. Wat de juiste manier is en of die er is, laat ik in het midden. In veel gevallen is er geen beter of slechter en dit geval is daarop geen uitzondering.

Alleen... wil ik tenminste kunnen kiezen. Ja, ik wil werken. Ik wil zelfs hard werken en de nodige loyaliteit aan boord leggen tegenover diegene die mij de kans geeft. Dit mag echter niet ten koste van hetgeen me het dierbaarst is. Het is niet elke twintiger gegeven om kritisch te kijken naar de maatschappij. Het zou leuk zijn dat meer ervaren mensen dit wel doen. Dat we onze jongeren leren kritisch te zijn. Dat mensen op z'n minst inzien dat het ook even anders kan.