U bent hier

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen

Luistert men dit keer wel?

De verkiezingen zitten er op. De kaarten zijn opnieuw geschud. Veel verrassingen vallen er niet te noteren, een paar lokale uitzonderingen daar gelaten. Uitzonderingen die waarschijnlijk niet eens een voetnoot krijgen in de geschiedenisboeken.

Zoals voorspeld

We zeiden het een week voor de verkiezingen al. Elke partij was in uitstekende stemming. Wie dacht dat de stembusuitslag hier enige verandering in zou brengen, komt, althans voorlopig, bedrogen uit. Het stond in de sterren geschreven dat niemand als verliezer aan de onderhandelingstafel zou durven plaatsnemen. De enige partij die sowieso nooit aan die tafel raakt, met name het Vlaams Belang, vormt hierop de uitzondering. Wie de uitslag er op naleest, begrijpt waarom.

We durven echter nu al te voorspellen dat er alleen maar verliezers zijn. Of je hun standpunten nu steunt of niet, een derde van de Vlamingen koos voor de NVA. In combinatie met de teloorgang van het Belang, mogen we stellen dat heel wat Vlamingen de betutteling vanuit het Zuiden meer dan beu zijn. De ideologische stemmers blijven, volgens onze mening, grotendeels trouw aan "hun" partij. Zowel CD&V, Open VLD als SP.a trappelen min of meer ter paatse.

Als we de 10 procent thuisblijvers, 5 procent blanco of ongeldige stemmen en 6 procent die trouw blijven aan het vlaams Belang in rekening brengen, moeten we vaststellen dat bijna 1 op 2 Vlamingen een signaal uitstuurt dat de politiek als instituut niet goed bezig is. Je kan discussiëren over het waarom van dit signaal, maar niet dat het er is. De kiezer heeft altijd gelijk. Diezelfde kiezer tikt het establishment op de vingers. Of dat zich er ook maar iets van aantrekt, is een ander verhaal.

De geboorte

Niet iedereen zal willen geloven dat de meerderheid van de NVA stemmen weinig te maken hebben met het extreem liberale economische discours van de heer De Wever. Nochthans menen we te weten dat Vlamingen veel socialer zijn dan de meesten denken. Ze zijn echter niet dom. Het huidige beleid straft de werkende mens, of zo voelt het toch aan. Voorbeelden legio van mensen die bewust werkloos zijn omdat het voordeliger is. Een gedeelte van de uitkeringen beperken in de tijd is een logisch startpunt naar een oplossingen, een vermindering van belasting op arbeid is dat ook. Volgens de gemiddelde Vlaming moet arbeid lonen. Het buikgevoel in het Nederlandstalige landgedeelte geeft aan dat dit niet overeenstemt met wat in Wallonië leeft, hoewel ook daar steeds meer werkende mensen dezelfde reflectie maken. Een volgende NVA-stem is geboren.

We betwijfelen daarnaast ten zeerste dat lastenverlaging automatisch zal leiden tot meer banen. Niet dat we tegen zo'n verlaging zijn. Echter, zolang winstmaximalisatie de belangrijkste wet in de bedrijfswereld blijft, zullen jobs blijven verschuiven naar landen met wie we sowieso niet kunnen concurreren. We hebben het al vaak gezegd en doen dat vandaag opnieuw: winst is noodzakelijk voor elk bedrijf, winstmaximalisatie is dat niet.

Tegenstelling

Om iedereen het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië duidelijk te maken, geven we even volgende cijfers mee. SP.a, Groen en PvdA halen gezamelijk 25 procent. Voor PS, Ecolo en PBT-GO! komt dit toaal op 45 procent. Het verschil kan moeilijk duidelijker zijn.

Het zal ons worst wezen wie er deel uitmaakt van de nieuwe regering. Voor ons hoeft het land niet gesplitst te worden. Daarvoor is er trouwens, tot nader order, geen draagvlak. We hopen alleen maar dat de klassieke partijen niet dezelfde fout maken als ze met het toenmalige Vlaams Blok maakten. Proteststemmers zijn meestal niet geneigd de voorgestelde oplossingen zomaar te geloven, maar geven wel aan dat de vernoemde problemen zwaar genoeg doorwegen om niet klassiek te stemmen. 20 jaar terug was dit het migrantenprobleem. Zonder racistisch te willen klinken - de waarheid ligt steeds in het midden - kunnen we moeilijk zeggen dat de bevolking toen ongelijk had. Duidelijk is dat mevrouw De Block alleen gedaan heeft wat toen had moeten en kunnen gebeuren.

Leerproces

De klassieke tripartite is in de huidige omstandigheden de enige uitweg. Geen De Wever die er iets aan zal kunnen veranderen. Het is aan deze drie partijen om te bewijzen dat de boodschap is aangekomen door de rangen aan Vlaamse kant te sluiten. Zoniet zal de Vlaming nog meer afkeer van de politiek krijgen. Of men geleerd heeft uit de fouten van het verleden, valt te betwijfelen. Mensen zijn namelijk geen ezels. De protestalliantie kan er maar wel bij varen.