U bent hier

Bladwijzer

In een niet eens zo ver verleden, was ik jong en aantrekkelijk. Nu ben ik volwassen en mannelijk. Van de noodzaak een deugd maken, het is een kunst op zich. Al zou het hier ook over een geval van zelfoverschatting kunnen gaan.

Dat volwassen deel kan je hoe dan ook beter als heel relatief beschouwen. Het is iets dat je overvalt. Zonder het te beseffen, draag je plots een boel verantwoordelijkheden mee waarvoor je zelf gekozen hebt. Of dat vertelt men je toch. Een weg terug is er niet. Een pauzeknop en achteruitkijkspiegel zijn bijgevolg de enige mogelijkheden om terug te kijken naar je naïeve ik. Een naïeve ik die, voor wie goed in die spiegel kijkt, nooit echt verdwijnt.

De camouflage die tonnen onbenulligheden opwerpen, kunnen die ene schittering niet doen verdwijnen. Relativering zorgt door de jaren heen voor onvoorspelbare wendingen in beleving, filosofie of geloof. De pure devotie naar die ene persoon blijft echter stralen door alle herinneringswolken heen.

Volgens velen is een mensenleven te kort om te blijven hopen op iets dat misschien nooit zal komen. Ik ben het daar niet mee eens. Het is angst die zorgt voor deze onmenselijke reflectie. Schrik voor de moeilijke evenwichtsoefening waarbij je je niet mag verliezen in die soms bovendrijvende hoop.

Iedereen heeft recht op één halflege bladzijde die zo mooi is dat geen angst ter wereld groot genoeg is om ze niet te voorzien van een bladwijzer.